ببارید تا آبرویش بریزد a wonderful kind of angry

i have thought some more about this poem and what is it in particular that makes me like it so.

i guess that beneath the syntax and meter and the dignified rhythm of it, and the overall way in which it is a beautiful little poem, it is the anger in it that is so good about it.

a latent anger. a self-deprecating, introspective anger.
a wonderful kind of angry.
a beautiful lament.
a resigned anguish.

ببارید ای ابر های جلالی
بر این کهنه ابریق خشک سفالی
ببارید تا آبرویش بریزد
چرا مانده این گونه از عشق خالی؟

ابوطالب مظفری-

*
i would love to translate this, and if i knew that i could do even a half-done job of it, i would attempt it here and now. but i know that i can’t do justice to it now.

maybe after a while, when my infatuation with it reduces, i can make an attempt. for now, it is so high on the pedastel on my mind that anything i do would almost seem as if i am polluting it. strange how we are with things and people we come to love and admire too much. we scare ourselves away from them.

content vs. form

never sacrifice content at the doorstep of form, but never neglect form either.

دُرِ سُفته: چهل و دو – بارانِ هدایت

یارب
از ابرِ هدایت
برسان
بارانـــــــــــــــــــــــــی

حافظ-

نیایش

.ما چنگیم: هر تار از ما دردی، سودایی
زخمه کن از آرامش نامیرا، ما را بنواز
.باشد که تهی گردیم، آکنده شویم از والا “نت” خاموشی

سهراب سپهری-

ببارید بر این کهنه ابریق

last friday morning i found myself irredeemably depressed and mad at everything and started driving recklessly towards salang. as it always happens in these circumstances, something primordial and animal and instinctive started pulling me north. i pushed on northwards and did not stop for anything or anyone, and slowed down only on the swerves of the road when the car came close to hitting the curbs or other cars. one should not drive in this state of mind. finally one of the tires gave way and i had to wait for someone to help, and then i turned back. and all the while, both on the way up and down, i was humming and occasionally singing aloud these two verses from that longer poem of abu talib mozzafari. i do not remember the rest and cannot find it online. sad. still, we all owe mozzafari a big vote of gratitude for having written down these two verses. i would still be grateful for this, even if he had not written anything else -and mozzafari has written a lot of good poetry.

ببارید ای ابر های جلالی
بر این کهنه ابریقِ خشکِ سفالی
ببارید تا آبرویش بریزد
چرا مانده این گونه از عشق خالی؟

ابو طالب مظفری-

فقه در زیر درخت

last night we were sitting with a couple of friends in the backyard lawn of the bbq-tonight restaurant which is fast becoming the place to meet in this part of town. somebody mentioned that their organization is working on raising awareness among women, and as part of this, plan to raise awareness of fiqah or islamic jurisprudence to get women to know their rights under islam. and i was reminded of this snippet of sohrab’s poem:

من به اندازه یک ابر دلم می گیرد
وقتی از پنجره می بینم حوری
دختر بالغ همسایه
زیر کمیاب ترین نارون روی زمین
فقه می خواند
-
از سهراب سپهری

such a beautiful image. striking in its simplicity and depth. so sohrab:
neighbor’s pubescent girl, aptly named hoorie (after the promised virgins of paradise,) studying islamic jurisprudence sitting under one the rarest of earth’s narawans (i don’t know what that tree is – spruce? poplar? cedar?) and our poet’s heart grows heavy as a cloud at spying this from his window.

* * *
related:
فقه در زیر درخت

* * *
:فقه در زیر درخت

شعرِ خداحافظی

امروز که بلاگ ها را باز کردم و به معمول های صبحانه سری زدم دیدم بلاگ تجربه ها شعری از سرگی یسه نین را که استاد باختری ترجمه کرده، گذاشته است. من این شعر را سالها پیش وقتی سپید موی مهربان خودم هنوز زنده بود خوانده بودم و ازش سخت خوشم می آمد. بیت اول شعر که بار حافظه و گوشم شده بود و در آن سالهای دوری آنرا بارها با خود زمزمه کرده بودم

ایا سپید موی مهربانِ من
هنوز زنده ای؟
!درود بر نگاهِ دلنوازِ عاشقانه ات
…
دلم ازين اميد مي تپد که باز
بسوی خانه رهسپر شوم
و با نوازشِ تو صبحدم
زخواب ديده وا کنم

شعر از سرگی یسه نین/برگردان واصف باختری-

امروز این شعر را در بلاگ تجربه ها دو سه مرتبه دیگر خواندم و دیدم رنگی دیگری دارد -که طبیعی است. ولی هنوز سخت دلنواز و گوش نواز و موزون و زیبا و درد آلود است. بحق که مترجم حق شعر و شاعر اصلی را ادا کرده

* * *

در ضمن بلاگ تجربه ها اشارتی دیگر هم در باب شعرِ زیبا و درد آلودِ خداحافظ گلِ سوری از مرحوم قهار عاصی گذاشته بود و اینکه شعر اصلا از سیاهسنگ است. در اصل صحبت از دو شعر است و من که تصادفا هردو شعرِ خداحافظی ِ هردو شاعر را خیلی می پسندم و هردو را بار ها در این جا نقل کرده ام، کمی به تردید افتادم و آمدم ببینم. شعر اولی بلند تر است و تحت عنوان حداحافظ سرودهء صبور سیاهسنگ. دومی کوتاه تر و از مرحوم قهار عاصی، که این یکی را فرهاد دریا هم کمپوز زیبایی کرده. باب ِ وضاحت فکر کردم اینجا دو باره بیاورم بد نیست

خدا حافظ

به جایی می روم اما نمی دانم کجا، این گونه آواره
نمی دانم، ولی شاید برای من به این زودی شقایق ها نمی خندند
و هد هد بر نمی گردد

پرستو ها! شما بیهوده می خوانید
تلاش و جستجو تان را رواق خانه پاسخ نیست
خدارا دست بردارید ازین دیوار و سقف و پشت و پهلو ها
!خدا حافظ گل لاله – خدا حافظ پرستو ها
ء
زمین سخت آسمان دور و هوا تا عرش باروتی
نه زمزم بهر ما پاک است و نه گنگا به هندو ها
!خدا حافظ گل لاله – خدا حافظ پرستو ها

بر گرفته از شعر “خدا حافظ” نوشته صبور سیاه سنگ-

—

خدا حافظ گلِ سوری

کبوتر های سبزِ جنگلی در دوردست از من
سرود سبز می خواهند
من آهنگ سفر دارم
من و غربت، من و دوری
خدا حافظ، گلِ سوری

قهار عاصی-

* * *

شاید بودن در اینجا -شاید هم بودن در کل- همیشه همراه با جدایی و دوری و انواع تبعید و خداحافظی همراه است، و خداحافظی شاید پس منظرِ هر رابطه یست که دیر یا زود خواهد گسست. شاید از همین سبب است که شعر های خدا حافظی جاذبه و درد خاص خود را دارند و نوستالژی بر انگیز اند. من که از این دو سه شعر خدا حافظی و آن یکی که شفیعی کدکنی سروده (به کجا چنین شتابان) و مقاله های ادوارد سعید در باب دوری و تبعید و بیجایی و بیگانه گی و غریبه بودن خیلی خوشم می آید. شاید هم این زنده گیِ -به قول دوستی- جَت مانند من است که مرا اینهمه مجذوب تِم دوری و درد کرده

به کجا چنین شتابان

به کجا چنین شتابان؟ گون از نسیم پرسید
دلِ من گرفته زینجا، هوسِ سفر نداری؟
زغبار این بیابان
همه آرزویم اما… چه کنم که بسته پایم

به کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر اما تو و دوستی خدارا
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام مارا

شفیعی کدکنی-

to know that one life has breathed easier

to laugh often and much;
to win the respect of intelligent people and the affection of children;
to earn the appreciation of honest critics and endure the betrayal of false friends;
to appreciate beauty,
to find the best in others;
to leave the world a bit better, whether by a healthy child, a garden patch, or a redeemed social condition;
to know even one life has breathed easier because you have lived.

this is to have succeeded.

~ r. w. emerson (1803 – 1882)

time wastes too fast

so anguished and poignant -written on the deathbed of martha jefferson, first in her handwriting and then that of thomas jefferson’s.

time wastes too fast: every letter i trace tells me with what rapidity life follows my pen. the days and hours of it are flying over our heads like clouds of windy day, never to return –more every thing presses on – and every time i kiss thy hand to bid adieu, every absence which follows it, are preludes to that eternal separation which we are shortly to make!

the passage is from tristam shandy (an epic, fictitious biography written in the victorian era england and recently made into an excellent if a bit slow movie with the title: tristam shandy: a cock and bull story -highly recommended).

also recommended: the post time wastes too fast and indeed the entire series and the pursuit of happiness by artist maira kalman on the times website.

r.i.p. the king of pop

there is pop music. which is transient and temporal. and if it is successful, it becomes the soundtrack to the summer in which it is released, but in any case goes out of fashion soon. and if you are spotted listening to it a year later, you are considered passe.

then there is classical music. which is timeless and knows no summer or winter and never goes out of fashion.

then there is michael jackson’s music -which renders pop unto classic.

and that is the neighborhood where we find the likes of thriller, or bad, or billie jean. or you rock my world. or beat it. or we are the world. or… and as i count these off, while listening to them again and again, they each bring back volumes in memory -and i was not even born when mj had already stolen the title of the king of pop. go figure.

the talent, daring, and humanity, the shocking originality, and the tregedy of michael jackson -the boy man, the artist, the entertainer par excellence- will be forever remembered. thank you michael for all you gave the world, and journey well.

michael jackson (august 29, 1958 – june 25, 2009)