هراس

Every time I read the beginning end of this poem from shamlou, it shakes me to the core ‎of my being and fills me with an indescribable terror:

هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود.‏

هراس من
باری
همه از مردن در سرزمینی است
که مزد گور کن
از آزادی آدمی
افزون تر باشد

جستن ‏
یافتن
و آن گاه
به اختیار
برگزیدن
و از خویشتن
بارویی پی افکندن.‏

اگر مرگ را از این همه ارزشی افزون تر باشد
حاشا حاشا
که هرگز از مرگ
هراسیده باشم.‏

And that’s when I run on four limbs scouring for a verse from sepehri… -that بچه بودایی اشرافی زاده as r. barahani once called him- just so as to ‎have cured myself and restored/retained/maintained/salvaged my fragile and ever-shaky ‎optimism. ‎

Advertisements

~ by safrang on June 17, 2008.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: